Test ze znaną odpowiedzią (KAT)
Autotest, w którym moduł kryptograficzny szyfruje, haszuje lub podpisuje stałe dane wejściowe i porównuje wynik z wcześniej obliczoną oczekiwaną wartością.
Kod kryptograficzny ma nieprzyjemną cechę: błędny wynik wygląda równie losowo jak poprawny. AES z błędem w harmonogramie kluczy nadal produkuje szum — tyle że zły szum — i nikt tego nie zauważa, dopóki inna implementacja nie spróbuje go odszyfrować. KAT to najprostsze możliwe zabezpieczenie: uruchom algorytm na wektorze testowym i porównaj z kluczem odpowiedzi.
FIPS 140 czyni go obowiązkowym. Zwalidowany moduł musi przy uruchomieniu wykonać KAT dla każdego zatwierdzonego algorytmu i odmówić wszelkich usług kryptograficznych, jeśli którykolwiek test zawiedzie; HSM, który oblał autotesty, przechodzi w stan błędu zamiast pracować dalej. Wektory testowe pochodzą zwykle z programu walidacji algorytmów NIST, tego samego, którego używa się, gdy CMVP certyfikuje moduł.