Strumień klucza
Pseudolosowy ciąg bitów, który w szyfrze strumieniowym jest łączony operacją XOR z tekstem jawnym.
Strumień klucza łączy się z tekstem jawnym, zwykle przez XOR, a wynik to szyfrogram. Jeśli strumień nigdy się nie powtarza i jest tak długi jak wiadomość, mamy szyfr z kluczem jednorazowym, który według Shannona z 1949 roku zapewnia doskonałą tajność. Gdy tylko ten sam strumień zostanie użyty dwa razy, schemat upada: XOR dwóch szyfrogramów daje XOR tekstów jawnych, a to da się analizować.
Tak złamano WEP. Jego 24-bitowy wektor inicjujący był zbyt krótki, by strumienie RC4 pozostawały unikalne, więc kolizje powodowały ponowne użycie tego samego strumienia. Wniosek: strumień klucza to tylko połowa konstrukcji, drugą połową jest niedopuszczenie do jego powtórzenia.