Kernel Mode Setting (KMS)
Przeniesienie konfiguracji trybu wyświetlania — rozdzielczości, częstotliwości odświeżania, tego, które wyjścia są włączone — ze sterowników serwera X do jądra Linuksa, co umożliwiło rozruch bez migotania, widoczną panikę jądra na konsoli graficznej i X bez uprawnień roota, a bez czego Wayland nie mógłby powstać.
Do 2009 roku sterownik serwera X sam programował kontroler wyświetlania karty graficznej, z przestrzeni użytkownika, jako root. Działało to, dopóki ktoś inny nie zapragnął ekranu: każde przełączenie na konsolę tekstową oznaczało pełną zmianę trybu z czarnym ekranem, panika jądra była niewidoczna, bo jądro nie wiedziało, jak ekran jest ustawiony, a wznawianie po uśpieniu często się psuło, ponieważ nikt nie umiał przywrócić trybu. Rozwiązaniem było uczynienie odpowiedzialnym podsystemu DRM jądra, z którego DRI korzystało już do renderowania. Pierwszy był Intel, w Linuksie 2.6.29 w marcu 2009; Radeon poszedł w ślad w tym samym roku, a Nouveau na początku 2010.
Model opisuje sprzęt jako framebuffery, plany, CRTC, enkodery i złącza, a klient z dostępem do /dev/dri/card0 — X, kompozytor Waylanda albo samo jądro — konfiguruje je przez ioctle. Atomowe ustawianie trybu w Linuksie 4.2 z 2015 roku pozwoliło podmienić całą konfigurację jednym krokiem albo ją sprawdzić bez stosowania. Skoro zmiana trybu wyszła z X, serwer przestał potrzebować roota, co wykorzystało X.Org 1.16 w 2014 roku, a ogólny sterownik modesetting, który mówi KMS i renderuje przez Glamor, stopniowo wyparł własne sterowniki DDX producentów. Kompozytory Waylanda pomijają X w ogóle i rozmawiają z KMS bezpośrednio. Modeline’y w xorg.conf stały się w tym samym czasie wspomnieniem.