John Bardeen

Bardeen był teoretykiem w duecie, który w 1947 roku zbudował tranzystor ostrzowy; to jego rozumienie stanów powierzchniowych w półprzewodnikach podpowiedziało Brattainowi, gdzie umieścić styki. Za to w 1956 roku dostał z Brattainem i Shockleyem Nagrodę Nobla z fizyki. Współpraca z Shockleyem się popsuła i w 1951 roku Bardeen odszedł z Bell Labs na Uniwersytet Illinois, zmęczony potrzebą kontroli ze strony przełożonego.

Tam zajął się problemem opierającym się atakom od czterdziestu lat: nadprzewodnictwem. Wraz z Leonem Cooperem i Robertem Schriefferem sformułował w 1957 roku teorię BCS, wyjaśniającą, jak elektrony łączą się w pary i płyną bez oporu. Przyniosła mu drugiego Nobla z fizyki w 1972 roku — wciąż jedyne dwa w tej samej dziedzinie. Mimo to Bardeen był tak skromny, że sąsiedzi ledwie wiedzieli, czym się zajmuje.