JACK

Paul Davis stworzył JACK-a na początku XXI wieku wokół swojego DAW-a Ardour, bo Linuksowi brakowało tego, co w studiach opartych na Macu było oczywistością: niskich opóźnień i możliwości, by syntezator, automat perkusyjny i rejestrator dzieliły jeden zegar audio. JACK uruchamia wszystkich klientów w jednym wspólnym cyklu z tym samym rozmiarem bufora, więc dźwięk można przekazywać między programami, nie zostając w tyle o bufor. Synchronizacja transportu sprawia, że naciśnięcie play w jednej aplikacji uruchamia wszystkie.

Ceną była wygoda. JACK przejmował kartę dźwiękową na wyłączność, chciał jądra czasu rzeczywistego i źle współpracował z dźwiękiem pulpitu, więc linuksowi muzycy latami przełączali się między dwoma światami dźwięku. Przepisany przez Stéphane’a Letza JACK2 dodał obsługę wielu rdzeni. Dziś PipeWire implementuje API JACK-a i większość ludzi uruchamia aplikacje JACK, nie widząc żadnego jackd na oczy.