ITA2
Więcej informacji
- Twórca
- Donald Murray (na bazie Émile'a Baudota)
- Rok
- 1932 (standard CCITT)
- Typ
- Kodowanie znaków
- Poprzednik
- Kod Baudota
- Następca
- ASCII
Pięciobitowy kod, na którym naprawdę działał świat dalekopisów — pomysł Baudota, przeróbka Murraya i to, co Colossus atakował znak po znaku.
International Telegraph Alphabet No. 2 został ustandaryzowany przez CCITT w 1932 roku na podstawie przeróbki oryginalnego kodu Baudota, którą w 1901 roku wykonał Donald Murray. Pięć bitów daje trzydzieści dwie kombinacje, co nie wystarcza na litery, cyfry i interpunkcję naraz. Rozwiązaniem były dwa znaki przełączające, LTRS i FIGS, zmieniające znaczenie wszystkich pozostałych — ten sam trik co klawisz Shift w maszynie do pisania, tyle że stan jest przechowywany w łączu. Małych liter nie było wcale.
Ponieważ przełączenie jest stanem, jeden zgubiony znak potrafi zamienić resztę wiadomości w bezsens, o czym przekonały się pokolenia telegrafistów. Większe dziedzictwo kodu jest jednak kryptograficzne: maszyna Lorenza dodawała strumień klucza do znaków ITA2 przez XOR, a właśnie statystyczna nierównomierność tekstu jawnego w ITA2 — pewne znaki są o wiele częstsze od innych — umożliwiła atak Colossusa.