Kod Baudota

Alfabet Morse'a używał kodów o zmiennej długości, co wymaga człowieka po drugiej stronie. Émile Baudot, inżynier francuskiej służby telegraficznej, nadał każdemu znakowi dokładnie pięć bitów — trzydzieści dwie kombinacje, podwojone przez parę kodów przełączających między literami a cyframi. Klawiatura miała pięć klawiszy uderzanych jednocześnie jak akord, w takt sygnału, a multipleksowanie czasowe pozwalało kilku operatorom dzielić jeden przewód. Stała długość sprawia, że odbiornik może być maszyną.

Donald Murray przetasował przydział kodów w 1901 roku tak, by częste litery wymagały najmniej otworów, co zmniejszało zużycie perforatora. Wynik ustandaryzowano w 1930 roku jako ITA2, język dalekopisów i sieci telex przez pół wieku — oraz to, co szyfrował szyfr Lorenza i co złamał Colossus. ASCII przejął pałeczkę od 1963 roku. Bod, czyli liczba symboli na sekundę, wciąż nosi jego imię.