Transfer INCR (X11)
Sposób, w jaki ICCCM dostarcza zaznaczenie zbyt duże na jedną właściwość: w kawałkach, z uzgadnianiem przy każdym z nich i tyloma samymi okazjami, by coś poszło nie tak.
Gdy program prosi o zaznaczenie X, jego właściciel umieszcza odpowiedź we właściwości okna proszącego. Właściwości podróżują jako żądania X, a w klasycznym protokole żądanie miało limit 256 KB; cały dokument w schowku by się nie zmieścił. ICCCM rozwiązuje to typem INCR: zamiast danych właściciel zapisuje liczbę, dolną granicę liczby bajtów, które nadejdą, a proszący rozumie, że ciąg dalszy nastąpi.
Potem zaczyna się taniec. Proszący usuwa właściwość, właściciel zapisuje pierwszy kawałek, proszący go odczytuje i usuwa, właściciel czeka na PropertyNotify o usunięciu, zanim zapisze następny, a pusty kawałek oznacza koniec. Obie strony muszą w trakcie transferu nasłuchiwać zdarzeń właściwości i obie potrzebują limitu czasu na wypadek, gdyby druga zginęła w połowie. Wiele klientów implementuje ten fragment protokołu niedbale albo wcale, co tłumaczy klasyczny błąd: duże wklejenie jest puste, a małe działa. BIG-REQUESTS podniosło sufit, ale INCR został, bo limit nigdy w pełni nie zniknął.