Model szyfru idealnego
Model dowodowy, w którym szyfr blokowy traktuje się jak niezależną permutację losową dla każdego klucza, dostępną do zapytań w obu kierunkach.
Wchodzi do gry, gdy konstrukcja używa szyfru blokowego w sposób, którego nie pokrywa założenie PRP, zwłaszcza gdy to atakujący wybiera klucz. Konstrukcje skrótu, takie jak Davies–Meyer, podają wiadomość jako klucz, a Black, Rogaway i Shrimpton udowodnili ich bezpieczeństwo właśnie w tym modelu w 2002 roku. Coron, Patarin i Seurin wykazali w 2008 roku, że model jest w praktyce równie silny jak model wyroczni losowej; lukę w dowodzie zamknięto w 2011 roku przy użyciu czternastu rund Feistela.
Haczyk jest ten sam co przy wyroczniach losowych: żaden prawdziwy szyfr nie jest idealny. AES-256 ma znane ataki na powiązane klucze, które są nieszkodliwe dla zwykłego szyfrowania, ale stają się istotne, gdy ktoś buduje z niego funkcję skrótu. Dowód obowiązuje; założenie nie zawsze.