IBM 029

Dziurkarka pojawiła się w 1964 roku razem z System/360 i zastąpiła piętnastoletnią 026. Dziurkowała zestaw 64 znaków, drukowała każdy znak wzdłuż górnej krawędzi, by człowiek mógł przeczytać kartę, i była znacznie cichsza od poprzedniczki — co w tym kontekście znaczy, że brzmiała jak maszyna do szycia, a nie karabin maszynowy.

Jej sprytną częścią był bęben programowy: dziurkowana karta sterująca owinięta wokół cylindra wewnątrz maszyny, automatyzująca obsługę kolumn. Z właściwym bębnem dziurkarka sama przeskakiwała siedem początkowych spacji Fortrana i powielała numer sekwencyjny z poprzedniej karty. Literówka w kolumnie 72 oznaczała wyrzucenie karty i zaczynanie od nowa — nie było backspace'a. Następczyni, model 129, dostała w 1971 roku bufor, dzięki któremu można było poprawić wiersz, zanim wybito jakiekolwiek dziury — chyba najgoręcej wyczekiwana funkcja w historii maszyn do pisania.