Cieniowanie płaskie
Jedna wartość oświetlenia na wielokąt — cały trójkąt dostaje jeden kolor, a powierzchnia wygląda na fasetowaną.
Najtańszy model cieniowania: światło liczy się raz z normalnej ściany, a cały trójkąt wypełnia się wynikiem. Widać fasety, bo sąsiednie wielokąty nigdy nie przechodzą płynnie na wspólnej krawędzi. Gouraud (na wierzchołek, z interpolacją) i Phong (na piksel) wygładzają to kosztem mocy obliczeniowej.
Cieniowanie płaskie rządziło wczesnym 3D w czasie rzeczywistym, gdy liczył się każdy cykl — Star Fox (1993) i płaskie wielokąty automatów arcade. Dziś bywa równie często wyborem stylu, co oszczędnością: kanciasty wygląd stał się odrębną estetyką.