Jednostka inicjująca (ENIAC)
Panel z przyciskiem start: zerował maszynę, włączał zasilanie w dobrej kolejności i wysyłał pierwszy impuls w plątaninę kabli.
ENIAC składał się z czterdziestu paneli, a ten dotykało się na końcu. Po dniach przepinania kabli jednostka inicjująca robiła trzy rzeczy: sterowała zasilaczami i kolejnością ich włączania, zerowała akumulatory i liczniki przed uruchomieniem oraz wysyłała impuls inicjujący, który uruchamiał pierwszy krok programu. Bez niej mieliśmy pokój pełen lamp żarzących się bez konkretnego celu.
Obsługiwała też zatrzymywanie, i tu najbardziej się przydawała. Razem z jednostką cyklującą pozwalała uruchamiać maszynę jeden cykl dodawania naraz: jeden krok do przodu, przejście wzdłuż rzędu akumulatorów z odczytem lampek neonowych na panelach i porównanie z tym, czego się spodziewano. Debugowanie przez patrzenie na sprzęt nie było rozwiązaniem awaryjnym, lecz jedyną metodą, bo nie było na co innego patrzeć.