Tablice funkcji (ENIAC)
Trzy szafy ręcznie ustawianych przełączników trzymały liczby, których maszyna nie umiała sama wyliczyć — a w 1948 roku zamieniły ENIAC-a w coś bardzo bliskiego komputerowi z programem w pamięci.
Balistyka potrzebuje funkcji oporu powietrza, a w maszynie niemal bez pamięci nie da się jej wyprowadzać na bieżąco. Odpowiedzią były trzy przenośne jednostki z mniej więcej 1200 dziesięciopozycyjnych przełączników obrotowych każda, przechowujące razem 104 wiersze po dwanaście cyfr dziesiętnych plus znaki. Wartości nastawiano ręcznie śrubokrętem według książki tablic. Dla maszyny były stałymi: pamięcią, której zapisanie trwało ranek, a odczyt mikrosekundy.
W 1948 roku okazało się to przydatne w nieprzewidziany sposób. Richard Clippinger zaproponował, a Adele Goldstine opracowała kod konwertujący, w którym przełączniki trzymały rozkazy zamiast danych. ENIAC przechowywał teraz program w pamięci, choć była to pamięć, którą się kręciło śrubokrętem. Działał około sześć razy wolniej i był nieporównanie wygodniejszy: rekonfiguracja z dni przepinania kabli zmalała do godzin nastawiania. Ma uzasadnione prawo uchodzić za pierwszą pamięć ROM.