Kryptografia krzywych eliptycznych
Kryptografia klucza publicznego oparta na punktach krzywej zamiast wielkich liczb pierwszych — to samo bezpieczeństwo przy kluczu dziesięć razy krótszym.
Zaproponowana niezależnie przez Neala Koblitza i Victora Millera w 1985 roku, przyjęła się dopiero w latach 2000., po części dlatego, że sytuacja patentowa długo pozostawała niejasna. Bezpieczeństwo opiera się na tym, że wielokrotne dodawanie punktu do siebie na krzywej jest łatwe, a ustalenie, ile razy to zrobiono — nie; to problem logarytmu dyskretnego w innym przebraniu.
Zaleta to rozmiar: krzywa 256-bitowa odpowiada mniej więcej 3072-bitowemu RSA. Dlatego ECC jest oczywistym wyborem w telefonach, kartach chipowych i wszystkim, co działa na baterii. Wybór krzywej jest naładowany politycznie — część branży nie ufa P-256 z NIST z powodu stałych, których nikt nie umie uzasadnić, a Curve25519 Daniela Bernsteina z 2005 roku zyskała popularność właśnie dlatego, że uzasadniono każdą decyzję projektową. ECC pada przed algorytmem Shora tak samo jak RSA, więc dotyczy jej także kryptografia postkwantowa.