eIDAS

Rozporządzenie (UE) nr 910/2014 w pełni weszło w życie w lipcu 2016 roku i zastąpiło dyrektywę o podpisach elektronicznych z 1999 roku, którą państwa członkowskie zdołały zinterpretować mniej więcej na tyle sposobów, ile samych państw. Robi dwie rzeczy: kraje muszą wzajemnie uznawać zgłoszone systemy eID, a ponadto rozporządzenie definiuje usługi zaufania, takie jak podpisy i pieczęcie elektroniczne, znaczniki czasu i certyfikaty witryn. Kwalifikowany podpis elektroniczny ma w całej Unii taki sam skutek prawny jak podpis własnoręczny.

W płatnościach eIDAS pojawia się przez PSD2, gdzie dostawcy zewnętrzni identyfikują się w API banków za pomocą certyfikatów kwalifikowanych. Rewizja z 2024 roku zobowiązuje każde państwo członkowskie do udostępnienia portfela tożsamości cyfrowej, a sporny art. 45, nakazujący przeglądarkom ufać certyfikatom zatwierdzonym przez UE, wywołał listy otwarte badaczy bezpieczeństwa i producentów przeglądarek.