Edgar Allan Poe
W 1841 roku Poe twierdził, że każdy szyfr da się złamać, po czym napisał opowiadanie, w którym szyfr pada ofiarą analizy częstotliwości.
W eseju A Few Words on Secret Writing (1841) w Graham's Magazine Poe dowodził, że każdy szyfr rozwiąże ktoś dostatecznie cierpliwy, i zachęcał czytelników do przesyłania mu własnych. Dwa lata później wydał Złotego żuka (1843), w którym mapa skarbu jest ukryta w szyfrze podstawieniowym, rozwiązanym przez zliczanie liter. Teza sprawdza się dla prostej podstawieniówki. Nie sprawdza się dla systemów polialfabetycznych, których ogólnie nie złamano aż do 1863 roku, gdy Kasiski opublikował metodę ataku na szyfr Vigenère'a.