dtcreate

Wszystko, co w CDE dawało się kliknąć dwukrotnie, było akcją zapisaną w pliku .dt, a jego składni nikt nie pisał z pamięci. dtcreate był oficjalnym objazdem: okno Motifa z polami na nazwę akcji, ikonę, polecenie i tekst pomocy oraz menu typu okna. Wybór między programem graficznym, terminalem zamykanym automatycznie i terminalem, który zostaje otwarty, decydował o tym, czy użytkownik w ogóle zobaczy jakiekolwiek wyjście. Przycisk Find Set przeglądał istniejące ikony, a Edit Icon uruchamiał dticon.

Po zapisaniu narzędzie tworzyło dwie rzeczy: plik .dt w ~/.dt/types z samą definicją oraz pusty plik wykonywalny o nazwie akcji w katalogu domowym, który dtfile wyświetlał z wybraną ikoną. Taki plik można było przeciągnąć na Front Panel lub do podpanelu i stawał się obiektem pulpitu równie dobrym jak wbudowane. Sekcja Advanced pozwalała też powiązać z akcją typy danych, więc pliki pasujące do wzorca nazwy dostawały ją jako Open. Jedyna zadra: akcja pozostawała niewidoczna, dopóki nie wybrało się Reload Actions albo nie zalogowało ponownie.