Teoria dekorelacji
Ramy teoretyczne pozwalające dowieść, że szyfr blokowy opiera się całym klasom ataków, dzięki mierzeniu jego odległości od prawdziwie losowej permutacji.
Serge Vaudenay rozwijał ją od 1998 roku. Pomysł polega na zdefiniowaniu odległości między szyfrem a idealną permutacją losową, liczonej po wszystkich parach lub krotkach wejść. Jeśli odległość jest dostatecznie mała, można udowodnić górne ograniczenie skuteczności dowolnego ataku różnicowego lub liniowego danego rzędu — bez ręcznej analizy każdej charakterystyki.
Na tej zasadzie Vaudenay zaprojektował szyfry COCONUT98 i PEANUT, a zespół stojący za kandydatem na AES, DFC, także z niej skorzystał. Ironia nadeszła w 1999 roku, gdy David Wagner złamał COCONUT98 atakiem bumerangowym. Dowód był poprawny; po prostu dotyczył ataków, dla których go napisano, a bumerang zszywa dwie krótkie różnicówki zamiast jednej długiej. Teoria przetrwała jako narzędzie. Obietnica bezpieczeństwa wobec wszystkiego — nie.