Partycjonowanie deklaratywne
Dzielenie tabeli według wartości klucza za pomocą prawdziwej składni, zamiast dziedziczenia, wyzwalaczy i ograniczeń. Pojawiło się w PostgreSQL 10 i uczyniło tę funkcję użyteczną.
Przed wersją 10 partycjonowanie składano ręcznie: tabela nadrzędna, tabele potomne dziedziczące po niej, ograniczenie CHECK w każdej, by planista mógł ją pominąć, oraz wyzwalacz kierujący wstawienia we właściwe miejsce. Działało i psuło się na dziesięć sposobów. Teraz wystarczy wpisać PARTITION BY RANGE, LIST lub HASH wprost w definicji tabeli. Dwie korzyści są realne: usunięcie miesiąca danych to natychmiastowy DROP, a nie DELETE zostawiający spuchniętą tabelę, a przycinanie (pruning) sprawia, że zapytania z filtrem daty dotykają tylko partycji, które mogą coś zawierać. Haczyk to unikalność — indeks unikalny musi obejmować klucz partycjonowania.