Prawo do baz danych
Odrębne europejskie prawo wyłączne chroniące inwestycję włożoną w bazę danych, nawet jeśli jej zawartość to zwykłe fakty.
Prawo autorskie wymaga oryginalnego utworu, a książka telefoniczna rzadko nim jest. Dlatego unijna dyrektywa o bazach danych z 1996 roku stworzyła prawo sui generis – własnego rodzaju – dla każdego, kto poniósł istotny nakład na pozyskanie, weryfikację lub prezentację zawartości. Chroni ono przed pobieraniem i wtórnym wykorzystaniem istotnych części, trwa 15 lat i biegnie od nowa po każdej istotnej aktualizacji bazy. Kraje nordyckie miały podobną „zasadę katalogu” już w swoich ustawach o prawie autorskim.
USA poszły w przeciwnym kierunku: w sprawie Feist przeciwko Rural (1991) Sąd Najwyższy uznał, że sam wysiłek włożony w kompilację nie zasługuje na ochronę. Różnicę widać w licencjach. Creative Commons 4.0 wprost obejmuje prawo do baz danych, a OpenStreetMap przeszło w 2012 roku na ODbL właśnie dlatego, że CC BY-SA 2.0 go nie obejmowała.