DAP
Ten sam pomysł co LSP, ale dla debugowania. Edytor mówi jednym ogólnym protokołem do adaptera, a ten steruje prawdziwym debuggerem.
Bez DAP każdy edytor musiałby budować własną obsługę każdego debuggera, z innymi poleceniami dla breakpointów, krokowania, ramek stosu i podglądu zmiennych. Z DAP wystarczy jeden interfejs: adapter tłumaczy na gdb, lldb, delve dla Go, debugpy dla Pythona albo cokolwiek innego. Komunikacja to JSON przez strumień, dokładnie jak w LSP. Przyjęcie jest wyraźnie słabsze niż w LSP — debugowanie ma więcej zależności od platformy, adaptery wymagają więcej konfiguracji per projekt, a wielu programistów poprzestaje na printach. W Neovimie klientem jest nvim-dap, w Emacsie dape lub dap-mode.