CLV (stała prędkość liniowa)
Dysk obraca się wolniej, gdy głowica przesuwa się ku zewnętrzu, dzięki czemu dane przepływają ze stałą szybkością niezależnie od ścieżki.
Stała prędkość liniowa utrzymuje stałą prędkość nośnika pod głowicą, zmieniając prędkość obrotową. Zewnętrzna ścieżka jest fizycznie znacznie dłuższa od wewnętrznej; w CLV silnik kręci się szybko przy piaście i zwalnia ku brzegowi, więc wszędzie przechodzi ta sama liczba bitów na sekundę. CD używała CLV od początku, w 1982 roku — strumień próbek emitowany przez odtwarzacz nie może się wahać — a MiniDisc odziedziczył ten schemat.
Koszt to ociężały dostęp: prędkość obrotową trzeba ustawiać od nowa przy każdym dłuższym przeskoku, co spowalnia odczyty losowe. Dyski twarde poszły w przeciwną stronę, stała prędkość kątowa, godząc się z tym, że zewnętrzne ścieżki marnowały powierzchnię, aż naprawiło to zone bit recording.