Interpreter kart
Maszyna, której jedynym zadaniem było wydrukować na karcie to, co już w niej wydziurkowano, by człowiek mógł przeczytać talię.
Dziurkarka drukowała znaki na górnej krawędzi w trakcie dziurkowania, ale wiele kart w sali maszyn nigdy żadnej nie widziało. Powielarki, dziurkarki sumujące i grupowe robiły otwory bez drukowania, a efektem były talie czytelne tylko dla maszyn. Interpreter odczytywał otwory i drukował odpowiadające im znaki na awersie karty w osobnym przebiegu — przebiegu, który nie zmieniał ani jednego pola danych.
Pierwszy model IBM, 550 z 1930 roku, obsługiwał tylko cyfry. Maszyny alfabetyczne pojawiły się w latach 40., a 557 z 1954 roku mógł umieścić drukowany wiersz w dowolnym z dwudziestu pięciu możliwych położeń na karcie, więc różne pola dało się interpretować w różnych wierszach, zależnie od tego, kto miał je czytać.
Zwyczaj umieszczania obok danych maszynowych transkrypcji dla człowieka nie umarł wraz z kartami. Kod kreskowy ma cyfry wydrukowane pod spodem, a przy kodzie QR zapisuje się adres — z tego samego powodu: osoba debugująca rzadko ma pod ręką czytnik.