CAN FD

Klasyczny CAN uderza w fizyczną ścianę: arbitraż wymaga, by każdy węzeł widział ten sam bit w tej samej chwili, co ogranicza prędkość do około 1 Mbit/s, zależnie od długości przewodu. Odpowiedź Boscha z 2012 roku brzmiała: zwalniaj tylko wtedy, gdy trzeba. Arbitraż przebiega ze starą prędkością, a gdy węzeł wygra dostęp do magistrali, przełącza się wyżej — zwykle na 2–5 Mbit/s — na czas pola danych i wraca przed potwierdzeniem.

Jednocześnie ładunek urósł z 8 do 64 bajtów, dzięki czemu da się przez magistralę przeprogramowywać sterowniki w samochodzie i dokładać uwierzytelnianie wiadomości. Pierwotna wersja miała słabość w ochronie CRC, poprawioną przy standaryzacji w ISO 11898-1:2015 — skutkiem jest to, że „ISO CAN FD” i „non-ISO CAN FD” się nie dogadują. Kolejny krok, CAN XL, podnosi ładunek do 2048 bajtów.