Sektor rozruchowy
Pierwsze 512 bajtów dysku: akurat tyle kodu, by wczytać resztę systemu operacyjnego.
Gdy BIOS kończy autotest, czyta najpierw pierwszy sektor urządzenia rozruchowego, umieszcza go pod adresem 0x7C00 i tam skacze. W PC ten sektor zawiera zarówno kod startowy, jak i tablicę partycji, co zostawia nieco ponad 440 bajtów na sam program — dość, by znaleźć i wczytać prawdziwy bootloader, i ani bajta więcej.
Ta niewielka przestrzeń była przez długi czas jednym z najczęściej atakowanych miejsc w komputerze. Wirusy sektora rozruchowego, takie jak Brain (1986), Stoned i Michelangelo, rozprzestrzeniały się na dyskietkach, ładowały przed systemem operacyjnym i dlatego były niewidoczne dla programów antywirusowych uruchamianych później. UEFI z GPT i podpisanym rozruchem uczyniło tę technikę nieistotną na nowoczesnych maszynach, choć struktura przetrwała ze względu na zgodność.