Czcionka bitmapowa
Czcionka zapisana jako gotowe komórki pikseli, a nie matematyczne kontury — szybka i idealnie ostra w swoim rozmiarze, ale rozmywa się, gdy tylko ją przeskalujesz.
Czcionka bitmapowa to po prostu zestaw wyrenderowanych wcześniej glifów w siatce, często upakowanych w arkusz sprite’ów razem z tabelą mówiącą, gdzie leży każdy znak i jak jest szeroki. Rysowanie tekstu sprowadza się do skopiowania właściwej komórki dla każdej litery — tanio i przewidywalnie, dlatego był to standard w terminalach, pierwszych interfejsach graficznych i grach.
Cena to rozdzielczość: czcionka bitmapowa wygląda ostro tylko w rozmiarze, w którym ją narysowano, a po powiększeniu robi się poszarpana. Skalowanie rozwiązały czcionki konturowe, takie jak TrueType, a pola odległości ze znakiem oddały grom ostry, skalowalny tekst z jednej małej tekstury. W grach glify bywają rysowane jako sprite’y sprzętowe lub przez odczyt z atlasu.