BEAR i LION
Dwa szyfry blokowe o dowolnie dużych blokach, zbudowane z funkcji skrótu i szyfru strumieniowego w trzech rundach Feistela.
Przedstawili je Ross Anderson i Eli Biham na FSE 1996. Blok dzieli się na krótką i długą połowę. BEAR stosuje kolejno: skrót z kluczem, szyfr strumieniowy, skrót z kluczem; LION robi odwrotnie — szyfr strumieniowy, skrót, szyfr strumieniowy. Bezpieczeństwo wynika z rozumowania Luby’ego–Rackoffa: jeśli składniki są dobre, dobry jest i szyfr.
Kłopot w 1996 roku polegał na tym, że nikt nie potrzebował bloków wielkości kilobajta, a ci, którzy potrzebowali, nie chcieli płacić za trzy przebiegi po danych. Czterorundowy wariant LIONESS znalazł drugie życie w Sphinksie, formacie pakietów sieci mixnet z 2009 roku, gdzie każdą warstwę trzeba ponownie zaszyfrować tak, by jej długość nic nie zdradzała.