Zapis azymutalny
Sąsiednie ścieżki zapisu są nachylone pod przeciwnymi kątami, więc mogą leżeć obok siebie bez pasa ochronnego i mimo to sobie nie przeszkadzają.
W zapisie azymutalnym szczelina głowicy zapisującej jest odchylona o kilka stopni, na przemian w jedną i drugą stronę na sąsiednich ścieżkach. Głowica odczytująca, podążając za ścieżką zapisaną „swoim” kątem, czyta ją mocno, a skośny wzór sąsiada słyszy jedynie jako słaby szum, bo szczelina bardzo kiepsko odczytuje ścieżkę o niewłaściwym azymucie. Dzięki temu projektanci mogli zrezygnować z pasów ochronnych i upakować ścieżki ciasno obok siebie — więcej danych na tej samej taśmie.
Technika wywodzi się z magnetowidów: Betamax i VHS stosowały ją w swoich skanach helikalnych, a odziedziczyły ją cyfrowe taśmy z obrotowymi głowicami, takie jak DAT i 8 mm. Ceną jest to, że taśmę trzeba czytać właściwą głowicą i że nie znosi ona niedokładnego śledzenia ścieżki.