Zapis liniowy serpentynowy
Zapis na taśmie w prostych ścieżkach, które zawracają wzdłuż niej tam i z powrotem, jak pług na skraju pola — podstawa QIC, DLT i LTO.
W zapisie liniowym serpentynowym ścieżki biegną prosto wzdłuż taśmy, a nie ukośnie jak w zapisie skośnym. Głowica zapisuje jedną ścieżkę (lub grupę równoległych) od początku do końca, potem przesuwa się nieco w bok i zapisuje następną w przeciwnym kierunku — tam i z powrotem przez dziesiątki lub setki „zwojów”. Nazwa pochodzi od tego, jak układ ścieżek wije się po szerokości taśmy.
Przewagą nad zapisem skośnym jest prosta mechanika bez obrotowego bębna głowic, a więc mniejsze zużycie i większa trwałość — dobre dopasowanie do archiwizacji. Dzisiejsze napędy LTO obsługują setki równoległych ścieżek i tysiące zwojów na jednej taśmie; dotarcie do dowolnego pliku wymaga obliczenia właściwego zwoju i pozycji, dlatego dostęp do taśmy mierzy się w sekundach, nie milisekundach.