Attack i release
Dwie stałe czasowe, które decydują, jak szybko kompresor zaczyna ściskać sygnał po przekroczeniu progu i jak szybko puszcza, gdy sygnał z powrotem opadnie.
Oba parametry podaje się w milisekundach, ale znaczenie liczby zależy od producenta — często jest to czas osiągnięcia około 63 procent docelowej redukcji wzmocnienia, czyli stała czasowa, a nie linia mety. Wolny attack przepuszcza pierwsze milisekundy uderzenia perkusji, zanim kompresor zareaguje, co daje więcej, a nie mniej punchu. Szybki attack spłaszcza transjent.
Z release’em jest trudniej. Za wolny — kompresor nie zdąży odpocząć między uderzeniami i całość pozostaje na stałe zgnieciona. Za szybki — zaczyna śledzić sam przebieg basu, co słychać jako zniekształcenia. Gdzieś pomiędzy leży pompowanie, wada do czasu, aż ktoś zbuduje wokół niej taneczny przebój. Stąd automatyczny release zależny od materiału, który optyczny kompresor dostał gratis dzięki fotorezystorowi.