Andrew Booth

Booth zajmował się krystalografią rentgenowską w Birkbeck College i miał typową dla tej dziedziny zmorę: struktura wyłania się dopiero z syntezy Fouriera, której mozolne liczenie trwa tygodnie. W 1947 roku pojechał do Princeton, spotkał von Neumanna i wrócił z ideą programu przechowywanego w pamięci. Rok później ARC — Automatic Relay Computer — wszedł do użytku, a po nim SEC w 1949 roku i APE(X)C. Wszystkie były małe, tanie i budowane do jego własnych obliczeń, a nie dla zrobienia wrażenia na fundatorze, co było niezwykłe w epoce, gdy projekty komputerowe mierzono w tonach.

Przetrwały dwie rzeczy. Pierwsza to pamięć bębnowa: w 1947 roku Booth zbudował obracający się bęben magnetyczny o średnicy kilku cali i pokazał, że poruszający się nośnik magnetyczny działa jako pamięć robocza, na lata przed tym, nim stało się to standardem. Druga to algorytm mnożenia Bootha z 1950 roku, który wykorzystuje ciągi jedynek w mnożniku, by pomijać dodawania, i do dziś tkwi w krzemie. Jego asystentka Kathleen Britten napisała asembler tych maszyn i później wyszła za niego za mąż; APE(X)C skopiowała British Tabulating Machine Company, stając się przodkiem linii ICL.