AES3 (AES/EBU)

Opublikowały go w 1985 roku Audio Engineering Society i Europejska Unia Nadawców (EBU), stąd przydomek AES/EBU. Sygnał biegnie skrętką 110 Ω ze złączami XLR — tymi samymi, których używają mikrofony — i sięga ponad stu metrów. Każda ramka niesie dwa kanały po maksymalnie 24 bity na próbkę oraz bity statusowe, a zegar jest osadzony w strumieniu dzięki kodowaniu biphase mark.

Wersja konsumencka, S/PDIF, to w istocie ten sam format ramki z tańszymi kablami i niższym napięciem. Ponieważ odbiornik odzyskuje zegar z sygnału, AES3 jest wrażliwy na jitter, dlatego większe studia synchronizują wszystko z osobnym word clockiem. Dźwięk sieciowy, jak Dante, przejął nowsze instalacje, ale gniazdo XLR z napisem „AES” wciąż tam jest.