Podmagnesowanie zmiennoprądowe
Ton wysokiej częstotliwości dodawany do sygnału podczas zapisu magnetycznego, który prostuje krzywiznę charakterystyki nośnika — sztuczka, która uczyniła z taśmy medium hi-fi.
Nośniki magnetyczne reagują nieliniowo na słabe pola: w pobliżu zera punkt pracy leży w martwej strefie, gdzie niskie poziomy toną w potwornych zniekształceniach. Niesłyszalny prąd przemienny o częstotliwości 50–150 kHz, daleko powyżej pasma sygnału, utrzymuje materiał stale wzbudzony ponad jego koercję, dzięki czemu użyteczny sygnał trafia na prostą część krzywej. Efektem są radykalnie mniejsze zniekształcenia i szum.
Zjawisko odkrywano wielokrotnie — Walter Weber i Hans Joachim von Braunmühl opatentowali je w Niemczech w 1940 roku, a Marvin Camras niezależnie w USA niedługo potem — i zamieniło ono taśmę z hałaśliwej ciekawostki w narzędzie studyjne. Taśma cyfrowa zapisuje do nasycenia i podmagnesowania nie potrzebuje, więc technika należy głównie do dźwięku analogowego, ale to fundament fizyki zapisu danych.