Test ABX
Podwójnie ślepy test odsłuchowy, w którym X jest losowo albo A, albo B, a słuchacz ma wskazać które — jedyny sposób, by wykazać, że różnica jest naprawdę słyszalna.
Metodę opracowano pod koniec lat 70. w amerykańskim klubie hi-fi skupionym wokół Arnolda Kruegera, a opisał ją David Clark w „Journal of the Audio Engineering Society” w 1982 roku. Słuchacz słyszy A i B, wiedząc, które jest które, a potem X — bez tej wiedzy. Ponieważ nikt w pomieszczeniu nie zna odpowiedzi, oczekiwania nie mają jak przeniknąć do wyniku.
Pojedynczy strzał niczego nie dowodzi; pracę wykonuje statystyka. Dwanaście trafień na szesnaście daje około 4% szans na szczęśliwe zgadnięcie, co zwykle uznaje się za dowód. Testy ABX były niezbędne przy strojeniu kodeków stratnych, takich jak MP3 i Opus, a przy okazji mają niefortunny zwyczaj pokazywania, że drogich kabli i formatów wysokiej rozdzielczości nie da się odróżnić od tańszych odpowiedników.