3-D Secure
Protokół, dzięki któremu wystawca karty może sprawdzić, kto naprawdę siedzi przy klawiaturze, gdy karta jest używana w internecie.
Visa uruchomiła go około 2001 roku jako „Verified by Visa”, a Mastercard poszedł w ślad za nią z SecureCode. Trzy „domeny” to domena wystawcy, domena agenta rozliczeniowego i wspólna infrastruktura pośrodku. Wersja pierwsza przekierowywała kupujących do wyskakującego okienka i żądała statycznego hasła, które wybrali lata temu i dawno zapomnieli. Efekt: porzucone koszyki i prezent dla phisherów, bo nikt nie umiał odróżnić prawdziwego okienka od fałszywego.
3DS2 od EMVCo, opublikowany w 2016 roku, odwrócił tę logikę. Sprzedawca wysyła około stu danych o urządzeniu i zakupie, wystawca ocenia ryzyko, a większość transakcji przechodzi bez żadnego tarcia. Wyzwanie, zwykle w aplikacji bankowej, dostają tylko te podejrzane. Uwierzytelnienie przez 3DS przenosi też odpowiedzialność za oszustwa ze sprzedawcy na wystawcę, i tylko dlatego sprzedawcy w ogóle to tolerują. Wersję pierwszą wyłączono w październiku 2022 roku.