Twee-uit-vijf-code
Een decimale code waarin elk cijfer uit vijf bits bestaat met precies twee enen — wie het patroon doorbreekt, laat de machine weten dat er iets misging.
De tien cijfers passen op de tien manieren om twee enen over vijf bits te verdelen. Die beperking is het hele punt: elk geldig patroon bevat precies twee enen, dus een bit dat de verkeerde kant op omslaat, laat drie of één één over en de fout valt meteen op. De bits kregen gewichten zodat de twee enen samen het cijfer opleverden, met één uitzonderingspatroon voor nul.
De code hoorde thuis waar schakelen onbetrouwbaar was. De relaiscomputers van Bell en later de IBM 7070 gebruikten hem om fouten in de rekenkunde op te sporen, en hetzelfde idee leeft voort in streepjescodes van de post. Hij is een neef van de biquinaire code, die hetzelfde werk met zeven bits in plaats van vijf doet, en lid van de familie van constant-gewichtcodes — patronen die zichzelf bewaken door altijd evenveel enen te bevatten.