Teletekstkunst
Plaatjes getekend met de mozaïekgraphics van teletekst — 40 tekens breed, acht kleuren, zonder uitzonderingen.
Teletekst kon elke tekencel opdelen in een raster van 2×3 blokjes, wat voor het hele scherm grofweg 80×72 punten opleverde. Kleurwissels waren geen attributen maar stuurtekens die zelf een cel innamen, dus elke nieuwe kleur sloeg een gat in het plaatje. Daar logo’s, weerkaarten en portretten uit weten te persen was een vak in dezelfde familie als PETSCII en ANSI-art.
Jarenlang deden de grafisch ontwerpers van de omroepen zelf het meeste tekenwerk, maar de vorm beleeft een tweede jeugd onder hobbyisten die oude pagina’s namaken en nieuwe maken, soms uitgezonden via zelfgebouwde teletekstdiensten of getoond in emulators. De beperking is juist de bedoeling: een kortere weg naar meer kleuren bestaat niet.