Smurf-aanval
DDoS-techniek uit de jaren negentig: het IP-adres van het slachtoffer vervalsen en een ICMP-echoverzoek naar broadcastadressen sturen, waarna alle machines in het netwerk tegelijk naar het slachtoffer antwoorden.
De naam komt van een exploittool, “smurf.c” (1997). Bekende slachtoffers: PANIX in 1996 en de University of Minnesota in 1998. Tegenmaatregel: routers horen gerichte broadcasts niet door te sturen (RFC 2644, 1999). Tegenwoordig is het een historische curiositeit; moderne varianten zijn NTP-, Memcached- en DNS-versterkingsaanvallen. De klasse van versterkingsaanvallen blijft een DDoS-wapen.