RSA

Rivest, Shamir en Adleman publiceerden het in 1977 aan het MIT, een jaar nadat Diffie en Hellman hadden laten zien dat asymmetrische versleuteling mogelijk was, zonder te laten zien hoe. De sleutels worden opgebouwd uit twee geheime priemgetallen p en q; de publieke sleutel bevat hun product n = pq. Vermenigvuldigen is triviaal, maar niemand weet hoe p en q snel uit n terug te winnen zijn. Clifford Cocks van het Britse GCHQ had in 1973 vrijwel hetzelfde schema bedacht, maar dat bleef tot 1997 geheim.

RSA is op zijn retour. Sleutels moeten 2048 of 3072 bits lang zijn om te evenaren wat een elliptische kromme van 256 bits biedt, ondertekenen gaat traag en naïeve implementaties lekken via paddingfouten — Bleichenbachers aanval uit 1998 duikt nog steeds op in nieuwe producten. TLS 1.3 schrapte RSA-sleuteluitwisseling volledig en houdt het algoritme alleen aan voor handtekeningen. Een werkende quantumcomputer breekt het met het algoritme van Shor in één keer, en dat is de hele reden achter post-quantumcryptografie.