Phreaking
Het telefoonnetwerk verkennen en misleiden met tonen in plaats van draden – de voorloper van de hackercultuur, de nek omgedraaid doordat de signalering uit het spraakkanaal verhuisde.
Phreaking (van phone en freak) was de kunst van het manipuleren van het analoge telefoonnetwerk. Jarenlang reisden de stuursignalen over hetzelfde kanaal als het gesprek zelf, en een toon van 2600 Hz deed een interlokale verbinding geloven dat hij vrij was – waarna de phreaker hem kon overnemen en gratis de wereld rondbellen. De gereedschappen kregen kleurnamen: blauwe, rode en zwarte boxen.
De cultuur groeide op naast het vroege hacken en de BBS-scene; het tijdschrift 2600 is naar die toon vernoemd. Toen de telecombedrijven in de jaren tachtig en negentig hun signalering naar aparte kanalen (SS7) verplaatsten, verdween de simpele truc en werd phreaking geschiedenis.