Meersporenopname
Instrumenten opnemen op aparte, gesynchroniseerde sporen, zodat ze later vervangen, aangevuld en gemixt kunnen worden.
Voor de meersporenopname werd een nummer in één keer vastgelegd: de hele band voor dezelfde microfoons, en een foute noot betekende een nieuwe take. De cruciale truc kwam in 1955 van Ampex. Dankzij Sel-Sync fungeerde de opnamekop ook als weergavekop voor de al opgenomen sporen, zodat een muzikant eerdere takes in de maat hoorde en er een nieuwe partij overheen kon leggen: een overdub. Les Paul kreeg in 1957 een van de eerste achtsporenmachines en bespeelde hem als een instrument.
Daarna ging het snel. Vier sporen volstonden voor Sgt. Pepper in 1967, maar alleen door sporen samen te voegen en onderweg weer vrij te maken. Zestien en later vierentwintig sporen werden in de jaren zeventig de studiostandaard, ADAT maakte acht digitale sporen in 1992 betaalbaar, en een DAW biedt tegenwoordig meer sporen dan iemand de moeite neemt te gebruiken.