Geheugenintensieve functie
Een sleutelafleidingsfunctie die veel werkgeheugen vraagt, zodat gespecialiseerde hardware wachtwoorden niet veel goedkoper kan raden dan een gewone computer.
Een geheugenintensieve (memory-hard) functie houdt tijdens de berekening een groot blok gegevens in het geheugen en leest dat in een onvoorspelbaar patroon. Dat maakt raadsystemen op basis van GPU's en ASIC's duur, omdat elke parallelle poging evenveel geheugen nodig heeft als een universele processor zou gebruiken.
Colin Percival presenteerde in 2009 scrypt, een van de eerste functies van dit soort. Argon2 won in 2015 de Password Hashing Competition en is gespecificeerd in RFC 9106, scrypt in RFC 7914. Bij beide kiest men zelf geheugengrootte en tijdkosten, en bepaalt dus hoe zwaar de functie wordt.
Het is geen wondermiddel. De geheugengrens is een afweging tegen hoeveel RAM een legitieme server kan missen, en te weinig geheugen kiezen laat ongeveer hetzelfde aanvalsoppervlak over als een gewone hash. Voor wachtwoorden, waar elke poging telt, blijft het toch een verstandige manier om de prijs voor de gokker op te drijven.