Magneetstrip

Uitgevonden bij IBM in de jaren zestig. Volgens de overlevering kreeg ingenieur Forrest Parry de strip nergens aan vast te plakken, tot zijn vrouw voorstelde hem met een gewoon strijkijzer op te persen. De band bevat maximaal drie sporen: spoor 1 en 2 bevatten kaartnummer en vervaldatum, in formaten die zijn vastgelegd door de luchtvaartorganisatie IATA en de bankenorganisatie ABA en gestandaardiseerd in ISO/IEC 7811.

Een leesapparaat registreert de fluxomkeringen terwijl de strip langs de leeskop glijdt — hetzelfde basisprincipe als bij magneetband, maar dan op een centimeter plastic. De techniek is op zijn retour: EMV-chips en contactloos betalen nemen het over, omdat een strip eenvoudig te klonen is. Zijn neef MICR, die gedrukte cijfers magnetisch leest, leeft voort onderaan cheques.