LTSP

Jim McQuillan begon het project in 1999. Een schijfloze client haalde zijn kernel op via Etherboot of PXE, mountte een minimaal rootbestandssysteem via NFS, startte een lokale X-server en vroeg de server via XDMCP om een login; daarna draaide elk programma op de server en leefde alleen het scherm op de client. Een school kon tien jaar oude computers gebruiken, en omdat alles op de server stond, betekende een kapotte client een doos verwisselen in plaats van opnieuw installeren. Edubuntu en Skolelinux bouwden het in, het Griekse schoolnetwerk zette het op grote schaal in, en bedrijven gebruikten het voor kassa's en callcenters. Het was de X-terminal opnieuw, gemaakt van wat er toch al in de kelder stond.

LTSP 5, uit 2007, verving XDMCP door X getunneld over SSH achter een eigen inlogscherm, LDM, en bouwde het clientbestandssysteem uit de pakketten van de distributie zelf. Toen de clients sneller werden dan de server, sloeg het model om: ‘fat clients’ draaiden de programma's lokaal vanaf een netwerkimage en thin clients werden de uitzondering. De herschrijving van 2019 onder leiding van Alkis Georgopoulos trok de conclusie en schrapte zowel LDM als de thin-modus. Tegenwoordig start LTSP een volledige image via NFS of NBD en laat het inloggen over aan de gewone display manager van de distributie.