Licentiewildgroei
Het probleem dat er te veel open-sourcelicenties zijn, waarbij elke nieuwe het lastiger maakt om code tussen projecten te combineren.
Rond de eeuwwisseling schreef bijna elk bedrijf dat code vrijgaf een eigen licentie: Sun, IBM, Apple, Nokia, Intel. Elke werd door het OSI goedgekeurd, en elke botste met een andere. Omdat twee copyleftlicenties zelden tegelijk na te leven zijn, ontstonden eilanden van code die juridisch niet gemengd kon worden, hoewel alles "open" was. Het OSI zette in 2004 een commissie op die twee jaar later de licenties in groepen indeelde en een handvol aanwees als "populair en veelgebruikt".
Het hielp, enigszins. De meeste nieuwe projecten kiezen tegenwoordig MIT, Apache 2.0 of een GPL-variant, en de SPDX-lijst maakt de dierentuin in elk geval doorzoekbaar. Vanity-licenties – een bedrijf dat zijn naam op een eigen tekst wil – duiken nog steeds regelmatig op. De beste licentie is meestal degene die een jurist al heeft gelezen.