Lexmark v. Static Control
De zaak uit 2004 waarin een printerfabrikant de DMCA probeerde in te zetten tegen nagevulde tonercartridges, en verloor.
Lexmark-printers eisten een chip in de cartridge die een authenticatiehandshake beantwoordde en een klein Toner Loading Program bevatte. Static Control Components verkocht een vervangende chip, de Smartek, die zowel de handshake als het programma kopieerde zodat nagevulde cartridges weer werkten. Lexmark riep het DMCA-verbod op het omzeilen van technische beveiligingsmaatregelen in en kreeg in 2003 een voorlopig verbod.
Het Sixth Circuit hief dat in 2004 op. Het programma bestond uit enkele tientallen bytes, functioneel bepaald en nauwelijks auteursrechtelijk beschermd, en de firmware van de printer kon vrij worden uitgelezen. De chip regelde dus helemaal geen toegang tot een werk. De DMCA was een auteursrechtwet en geen middel om verbruiksartikelen vast te zetten. De vete ging elders door en bereikte in 2014 het Supreme Court, inmiddels als zaak over misleidende reclame.