kinput2

Japans typ je niet één teken per toets. Je voert klanken in, de software stelt tekens voor en je kiest er een. Onder X11 vergde dat een apart proces, en het proces dat vrijwel iedereen draaide was kinput2, begin jaren negentig geschreven door Makoto Ishisone bij SRA als opvolger van kinput. De server deed zelf geen taalkunde; hij sprak met een motor op de achtergrond, Canna van NEC, Wnn van de Universiteit van Kyoto of sj3 van Sony, bij het bouwen gekozen met -canna, -wnn of -sj3. Met Shift+Spatie schakelde je tussen Japans en ASCII, een reflex die elke Japanse Unix-gebruiker in de vingers had.

Clients vonden de server via XMODIFIERS=@im=kinput2 en spraken er XIM mee, maar kinput2 was ouder dan XIM en hield een eigen protocol erbij, zodat kterm en oude Emacs-varianten ook werkten. Tekst reisde als COMPOUND_TEXT, en de pre-editregel kon in het tekstveld verschijnen of in een klein kader onder de cursor. Toen IIIMF, SCIM en later IBus in de jaren nul het overnamen, lag dat niet aan kinput2 zelf, maar eraan dat het alleen Japans kon.