Impulsresponsie
De complete vingerafdruk van een systeem: hoe het reageert op één enkele, oneindig korte tik.
Voor een lineair, tijdinvariant systeem (een ruimte, een gitaarkast, een analoog filter) volstaat de reactie op een ideale impuls. De rest volgt daaruit, omdat elk signaal te beschouwen is als een reeks geschaalde impulsen. Convolueer een droge opname met de impulsresponsie van een kathedraal en het klinkt alsof er in die kathedraal is gespeeld. Dat is de hele truc achter convolutiehall.
Niemand schiet hier nog met startpistolen of knalt ballonnen voor. Sinds de methode van Angelo Farina uit 2000 speelt men een exponentiële sinussweep af via een luidspreker en berekent de respons uit de opname, wat een betere signaal-ruisverhouding oplevert en de vervorming van de speaker scheidt. De beperking zit er vanaf het begin in: een impulsresponsie legt niets niet-lineairs vast, dus de verzadiging van een buizenversterker laat zich zo niet bevriezen.