Hebbiaans leren

Hebbiaans leren rust op een postulaat dat de psycholoog Donald Hebb formuleerde in zijn boek The Organization of Behavior (1949): wanneer het ene neuron herhaaldelijk meedoet aan het vuren van een ander, wordt de verbinding tussen beide versterkt. De pakkende samenvatting ‘cells that fire together, wire together’ werd later door anderen bedacht, maar vat het idee goed samen.

De regel was aanvankelijk neurofysiologisch, maar werd een hoeksteen van kunstmatige neurale netwerken: een eenvoudige, lokale manier om gewichten aan te passen zonder antwoordenblad — ofwel ongesuperviseerd leren. Hij bouwt voort op het McCulloch–Pitts-neuron uit 1943 en gaat vooraf aan gradiëntgebaseerde methoden als backpropagation, die later de overhand kregen. Zuiver Hebbiaans leren is op zichzelf instabiel — de gewichten groeien onbegrensd — een gebrek dat latere varianten moesten wegwerken.