Weersvoorspellingsfabriek
Het gedachte-experiment van Lewis Fry Richardson uit 1922: 64.000 mensen in een ronde zaal, elk verantwoordelijk voor één vierkant van de aardbol, die samen het weer sneller uitrekenen dan het gebeurt.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog berekende Richardson, tussen zijn diensten als ambulancechauffeur door, met de hand een voorspelling voor zes uur vooruit voor één punt in Europa, op basis van waarnemingen uit 1910. Het kostte hem zes weken en leverde een drukverandering van 145 hectopascal op — rampzalig fout, wat veel later bleek te komen door ongefilterde oscillaties in de beginwaarden en niet door de methode. Hij publiceerde het toch, in Weather Prediction by Numerical Process (1922), en liet de lezer de fout zien.
Het slothoofdstuk geeft zijn antwoord op het snelheidsprobleem. Een zaal als een theater, met op de wanden een wereldkaart, en op de galerijen 64.000 menselijke rekenaars die elk één gridvak bijhouden en hun resultaten aan de buren doorgeven. In het midden houdt een dirigent met gekleurde lichtbundels de maat. Vandaag gelezen is het de specificatie van een parallelle computer: rekenelementen, communicatie met de naaste buren en een klok. Pas in 1950 voerde ENIAC dezelfde berekening uit — Charney, Fjørtoft en Von Neumann hadden ongeveer een dag nodig om een dag te voorspellen, precies de drempel waar Richardson op had gemikt.